Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 15, 2011

Tα δυσάρεστα μπορούν να γίνουν αφορμή για να λατρέψετε τον Θεό



"Είναι μεγάλη τέχνη να τα καταφέρετε να αγιασθεί η ψυχή σας. Παντού μπορεί ν' αγιάσει κανείς. Και στην Ομόνοια μπορεί ν' αγιάσει, αν το θέλει. Στην εργασία σας, όποια και να είναι, μπορείτε να γίνετε άγιοι. Με την πραότητα, την υπομονή, την αγάπη. Να βάζετε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, με ενθουσιασμό και αγάπη, προσευχή και σιωπή. Όχι να έχετε άγχος και να σας πονάει το στήθος.
Να εργάζεσθε με εγρήγορση, απλά, απαλά, χωρίς αγωνία, με χαρά κι αγαλλίαση, με αγαθή διάθεση. Τότε έρχεται η θεία χάρις.
Όλα τα δυσάρεστα, που μένουν μέσα στην ψυχή σας και φέρνουν άγχος, μπορούν να γίνουν αφορμή για τη λατρεία του Θεού και να παύσουν να σας καταπονούν. Να έχετε εμπιστοσύνη στον Θεό.
Δεν είναι ανάγκη να προσπαθείτε και να σφίγγεσθε. Όλη σας η προσπάθεια να είναι ν' ατενίσετε το Φως, να κατακτήσετε το Φως. Έτσι, αντί να δίδεσθε στη στενοχώρια, που δεν είναι του Πνεύματος του Θεού, να δίδεσθε στη δοξολογία του Θεού.
Η στενοχώρια δείχνει ότι δεν εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στον Χριστό.
Η επικοινωνία με τον Χριστό, όταν γίνεται απλά, απαλά, χωρίς πίεση, κάνει τον διάβολο να φεύγει. Ο σατανάς δεν φεύγει με πίεση, με σφίξιμο. Απομακρύνεται με την πραότητα και την προσευχή. Υποχωρεί, όταν δει την ψυχή να τον περιφρονεί και να στρέφεται με αγάπη προς τον Χριστό. Την περιφρόνηση δεν μπορεί να τη υποφέρει, διότι είναι υπερόπτης. Όταν, όμως, πιέζεσθε, το κακό πνεύμα σας παίρνει είδηση και σας πολεμάει. Μην ασχολείσθε με τον διάβολο, ούτε να παρακαλείτε να φύγει. Όσο παρακαλείτε να φύγει, τόσο σας αγκαλιάζει. Τον διάβολο να τον περιφρονείτε. Να μην τον πολεμάτε κατά μέτωπον. Όταν πολεμάς με πείσμα κατά του διαβόλου, επιτίθεται κι εκείνος σαν τίγρης, σαν αγριόγατα. Όταν του ρίχνεις σφαίρες, αυτός σου ρίχνει χειροβομβίδα. Όταν του ρίχνεις βόμβα, σου ρίχνει πύραυλο. Μη κοιτάζετε το κακό. Να κοιτάζετε την αγκαλιά του Θεού και να πέφτετε στην αγκαλιά Του και να προχωρείτε."



Πηγη:βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ Ανθολόγιο Συμβουλών»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΗΛΕΣΙ ΑΤΤΙΚΗΣ

Τρίτη, Μαΐου 17, 2011

Μερικές φορές..

"Μερικές φορές, φαντάζομαι ότι παραμερίζω τον κόσμο από τα μάτια μου σαν κουρτίνα. Και μαζί βλέπω να εξαφανίζεται κι όλο το βάρος του πόνου, που η ψυχή του κόσμου σηκώνει σαν Άτλαντας.

Μετά σκέφτομαι ότι είσαι κι εσύ μέσα σ’ αυτό τον κόσμο, και λέω μέσα μου πως δε θέλω να είμαι πουθενά αλλού παρά εδώ, σ’ αυτό τον κόσμο, μαζί σου.

Σε βλέπω να σηκώνεις σαν Άτλαντας στους ώμους το δικό σου βάρος. Ν’ ανοίγεις τα σωθικά σου μπρος στους ασκούς του Αιόλου… Ξεχύνονται οι άνεμοι και λυσσομανάνε μέσα τους, και μαζί τους ξεσκίζεται και το δικό μου μέσα…

Θα ’θελα να γινόμουν ολόκληρη μια αγκαλιά, μέσα της να έκλεινα ό,τι σε πονά…

Και μετά να γινόμουν δυνατή βροχή ή ορμητικός χείμαρρος, να το οδηγούσα στη θάλασσα ή σε μια όμορφη λίμνη, να γαληνέψει…

Δεν ξέρω αν είμαι αρκετά δυνατή να γίνω βροχή ή χείμαρρος.

Δεν ξέρω αν είμαι αρκετά δυνατή να κλείσω μέσα μου τον πόνο σου και να τον πάρω μακριά.

Ξέρω όμως ότι είμαι αρκετά δυνατή να γίνω Aγάπη, και να κλείσω εσένα μέσα μου..."

Λόγος περί Μοναξιάς…

Τις περισσότερες φορές ζώντας μέσα στην μοναξιά και την απόρριψη, στην ερήμωση και στην λησμονιά της ανθρώπινης παρουσίας, στρέφουμε την οργή μας σε εκείνους που μας εγκατέλειψαν. Στην αδιαφορία της κοινωνίας. Στην αναλγησία και την σκληροκαρδία των ανθρώπων. Αυτή είναι η εύκολη λύση. Να επιλέγουμε την αναζήτηση ευθυνών έξω από εμάς. Στους άλλους. Άλλωστε πάντα φταίνε οι άλλοι. Η κακή κοινωνία. Οι εποχές και οι άνθρωποι που άλλαξαν.
Άλλοτε φοράμε το κουστούμι του θύματος, και ανεβαίνοντας στο σανίδι της ψυχής, υποδυόμαστε τον ρόλο του μεγάλου αδικημένου. Εκείνου που πάντα αδικείται. Που αγαπάει αλλά δεν αγαπιέται. Που προσφέρει ανιδιοτελώς ενώ πάντες τον εκμεταλλεύονται. Που σταυρώνεται για τους άλλους την στιγμή όπου άπαντες του προσφέρουν χολή και όξος. Και το παιγνίδι του ψυχισμού μας δεν έχει τέλος. Γιατί όλα αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα άρρωστο παιχνιδάκι, ενός μωρού που δεν θήλασε σε στήθη αγάπης, όταν έπρεπε και όσο έπρεπε.
Ωστόσο όποια κι αν είναι η αιτία που ο ψυχισμός μας υποδύεται ρόλους επαιτώντας με άρρωστο τρόπο μια ματιά, πρέπει κάποια στιγμή να ωριμάσουμε. Να σιωπήσουμε την εγωπαθή φλυαρία. Τα υπαρξιακά μοιρολόγια. Την θυματολογία και την αναζήτηση ή κατασκευή «βαρβάρων», και να ομολογήσουμε στο εαυτό μας την αλήθεια.
Ναι φταίω και εγώ για την μοναξιά μου. Πολλές φορές μπορεί να φταίω μονάχα εγώ. Γιατί απομάκρυνα από κοντά μου όλους εκείνους που με είχαν πλησιάσει. Δεν άφησα να έρθουν κάποιοι άλλοι και εκείνοι που το θέλησαν τους εκδίωξα με τον τρόπο μου.
Δεν φτάνει να λέμε ότι θέλουμε να μας αγαπάνε. Πρέπει να το αντέχουμε. Γιατί η αγάπη είναι ζωή. Και η ζωή είναι η μέγιστη τέχνη που δυστυχώς δεν την γνωρίζουμε όλοι επιτυχώς.
Δεν φτάνει να λέμε ότι δεν μας αρέσει η μοναξιά, πρέπει ώριμα να βαστάζουμε την παρουσία του άλλου.
Δεν αρκεί να διακηρύσσουμε την επιθυμία μας να υπάρχει ο άλλος στην ζωή μας. Πρέπει να του κάνουμε χώρο για να υπάρξει. Να τον συγχωρήσουμε μέσα μας. Να του δώσουμε το χώρο του.
Τις περισσότερες φορές η μοναξιά μας είναι ο καρπός των επιλογών μας. Των ιδιορρυθμιών μας, των παραξενιών μας, των εγωισμών μας, των αδεξιοτήτων μας, γενικότερα της αστοχίας μας να υπάρξουμε ως ολοκληρωμένες προσωπικότητες.
Ο παραλυτικός του ευαγγελίου που 38 χρόνια δεν είχε άνθρωπο να τον βοηθήσει ώστε να μπει στα νερά της κολυμβήθρας του Σιλωάμ και να θεραπευτεί, αντιμετωπίζεται από τον Χριστό ως ο μόνος υπεύθυνος της κατάστασης του. Γι αυτό και στο τέλος όταν εκείνος πλέον φεύγει θεραπευμένος ο Ιησούς του θυμίζει με νόημα «πρόσεχε, γιατί αν ξανακάνεις τα ίδια λάθη( αν ζήσεις με τον ίδιο τρόπο ζωής) θα πάθεις χειρότερα».
Για τον Χριστό η σωματική ασθένεια και η κοινωνική περιθωριοποίηση του παραλυτικού, δεν οφείλεται στην κακία των ανθρώπων και την αδιαφορία της κοινωνίας. Αυτό είναι το εύκολο και αξόδευτο συμπέρασμα. Ο Χριστός βλέποντας πίσω από το προφανές αναγνωρίζει τις προσωπικές ευθύνες, το λανθασμένο τρόπο ζωής του παραλυτικού ως την μόνη κυρίαρχη αιτία της οδυνηρής πραγματικότητας του.
Είναι ο τρόπος ζωής μας που επιφέρει την οδύνη. Η αν θέλετε καλύτερα την μεγεθύνει, την πολλαπλασιάζει.
Όσο θα αναζητούμε τις ευθύνες τις μοναξιάς μας και της τραγικότητας του βίου μας στους άλλους, στο κακό κόσμο και τους κακούς άδικους ανθρώπους, τόσο το ρήγμα εντός μας θα βαθαίνει. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που στο τέλος θα χαθούμε μέσα στα αχανή σκοτάδια του. 


π. Λίβυος

Δευτέρα, Μαΐου 16, 2011

Στασιμότητα...






Ηταν σ ένα χωριό, ένας γέρος, πολύ φτωχός, που τον ζήλευαν ακόμα και οι βασιλιάδες, γιατί είχε ένα όμορφο άσπρο άλογο. Πολλοί βασιλιάδες του πρόσφεραν αμύθητα ποσά για το άλογο, μα εκείνος έλεγε:

"Αυτό το άλογο, για μένα δεν είναι άλογο, είναι άνθρωπος. Πως μπορείς να πουλήσεις έναν άνθρωπο, ένα φίλο;"

Ο άνθρωπος αυτός ήταν πολύ φτωχός, μα το άλογο ποτέ δεν το πούλησε.
Ενα πρωί, είδε το άλογο έλειπε απʼ το στάβλο. Όλο το χωριό μαζεύτηκε και είπε:

"Κουτέ γέρο! Εμείς το ξέραμε πως μια μέρα θα τόκλεβαν το άλογο. Θάταν καλύτερα να τόχες πουλήσει. Τι ατυχία!"

Ο γέρος είπε:

"Μην πάτε τόσο μακριά και λέτε τέτοια! Πείτε μόνο, πως το άλογο δεν είναι πια στο στάβλο. Αυτό είναι το γεγονός. Όλα τ' άλλα είναι κρίσεις. Δεν ξέρω αν είναι ατυχία ή ευλογία, γιατί ποιος μπορεί να ξέρει τι θ' ακολουθήσει;''

Οι άνθρωποι γέλασαν με το γέρο. Πάντα ήξεραν πως ήταν λίγο τρελός.
Όμως, μετά από δεκαπέντε μέρες, ξαφνικά, ένα βράδυ, το άλογο ξαναγύρισε. Δεν το είχαν κλέψει, τόχε σκάσει στην ερημιά. Κι όχι μόνο γύρισε, αλλά έφερε μαζί του δώδεκα άγρια άλογα.

Πάλι μαζεύτηκε ο κόσμος και είπε:
"Γέρο, είχες δίκιο! Αυτό δεν ήταν ατυχία, αποδείχτηκε στ αλήθεια, πως ήταν ευλογία."

Ο γέρος είπε,

"Πάλι το τραβάτε πολύ μακριά. Πείτε μόνο πως το άλογο γύρισε... ποιος μπορεί να ξέρει αν αυτό είνα ευλογία ή όχι; Είναι μονο ένα κομμάτι.
Διαβάζετε μια μόνο λέξη από μια πρόταση. Πως μπορείτε να κρίνετε ολόκληρο το βιβλίο;"

Αυτή τη φορά, δεν μπορούσαν να του πούνε πολλά. Μέσα τους, όμως, ήξεραν πως είχε άδικο. Είχαν έρθει δώδεκα όμορφα άλογα.

Ο γέρος είχε ένα μοναχογιό, που άρχισε να γυμνάζει τα άγρια άλογα. Μια βδομάδα μετά, έπεσε από ένα άλογο κι έσπασε τα πόδια του. Ο κόσμος ξαναμαζεύτηκε και ξαναέκρινε. Είπαν,

" Αποδείχτηκες πάλι σωστός. Ήταν δυστυχία. Ο μοναχογιός σου έχασε τα πόδια του κι έτσι γέρος που είσαι, ήταν το μοναδικό σου στήριγμα Τώρα είσαι φτωχότερος από ποτέ".

Ο γέρος είπε:

ʼʼ Έχετε μανία να κρίνετε. Μην πάτε τόσο μακριά. Να πείτε μόνο πως ο γιος μου έσπασε τα πόδια του. Κανείς δεν ξέρει, αν ήταν κακοτυχία, ή ευλογία. Η ζωή έρχεται σε μικρά κομμάτια και ποτέ δεν σου δίνεται περισσότερο."

Μετά από μερικές βδομάδες η χώρα μπήκε σε πόλεμο κι όλοι οι νέοι αναγκάστηκαν να πάνε στρατιώτες. Ο μόνος που έμεινε ήταν ο γιος του γέρου, γιατί ήταν ανάπηρος. Όλη η πόλη έκλαιγε και θρηνούσε, γιατί η μάχη ήταν χαμένη, κι όλοι ήξεραν πως οι πιο πολλοί δεν θα γύριζαν ποτέ πίσω.

Ήρθαν τότε στο γέρο και είπαν:

" Είχες δίκιο, γέρο. Αποδείχτηκε ευλογία. Μπορεί ο γιος σου να είναι ανάπηρος, είναι όμως ακόμη μαζί σου. Οι δικοί μας γιοί έφυγαν για πάντα."

Ο γέρος είπε,

ʽʼ Εξακολουθείτε να βγάζετε κρίσεις. Κανείς δεν ξέρει! Να πείτε μόνο, πως οι γιοί σας εξαναγκάστηκαν να πάνε στρατιώτες, ενώ ο δικός μου όχι. Αλλά μόνο ο Θεός, το Όλον, γνωρίζει αν είναι ευλογία ή κακοτυχία''

Κρίση σημαίνει στασιμότητα του μυαλού.

Να έχεις πάρα πολύ κουράγιο.

Να μη σταματάς να αναπτύσσεσαι.

Ζήσε τη στιγμή.

Παρέμεινε στη ροή της ζωής.





http://metofeggariagalia.blogspot.com/ 

Σάββατο, Μαΐου 14, 2011

Η μόνη ελπίδα...

" Η μόνη ελπίδα μας είναι να βγάλουμε την Ψυχή μας
από το "μπαούλο". Μόνο έτσι θα μπει φρένο
στο τρεχαλητό του μυαλού μας.
Το μυαλό είναι ένα σκυλί που αν δεν το δέσεις
από την Ψυχή, ικανοποιεί τις επιθυμίες του όπως τα ζώα. Άρα οδηγεί τον άνθρωπο με ιλιγγιώδη ταχύτητα
στον θαυμαστό κόσμο των ζώων.
Ναι, υπάρχει ελπίδα, αρκεί να πονέσουμε ξανά" !

Οκτάβιο Πάς

Τρίτη, Μαΐου 10, 2011

Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς αἰωνίας ζωῆς, εἶναι ἡ θύρα μὲ τὴν ὁποία μπαίνουμε στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, εἶναι ἡ ὁδὸς ποὺ μᾶς φέρνει στὸν Κύριο καὶ μᾶς ἑνώνει μαζί Του. Χωρὶς προσευχὴ ὁ ἄνθρωπος δὲν ζῇ, ἀλλὰ πεθαίνει συνεχῶς, ἀκόμα κι ἂν δὲν τὸ καταλαβαίνει...

Σράρετς Ζαχαρίας

Σάββατο, Μαΐου 07, 2011


Eίπε και κάποιος Ινδός Χριστιανός όταν τον ρώτησαν εάν είδε τον Θεό:
 
«Τον είδα»
«Μα πώς Τον είδες ~ Πες μας κι εμάς!»
Κι εκείνος τούς ρώτησε με τη σειρά του: «Είδες ποτέ τα μάτια σου »
Κι ο άλλος είπε : «Στον καθρέφτη».
Και του ξαναλέει : «Όχι στον καθρέφτη. Μόνος σου τα είδες;»
«Όχι» , του είπε , «πώς να τα δώ τα μάτια μου αφού με αυτά βλέπω~»
«Ε, το ίδιο είναι κι ο Θεός. Πώς μπορείς να Τον δεις εφόσον μέσα σε Αυτόν ζεις...»!
Είδες τι ωραίο ; Έτσι που λες. Με το μυαλό δεν μπορείς να συνεχίσεις γιατί έχει όρια... Ενώ με την προσευχή, την περισυλλογή, την αυτοσυγκέντρωση φτάνεις σ΄αυτό.
Αλλά δεν θα έχεις λόγια να τα εκφράσεις. Γιατί και πάλι τα λόγια είναι ανίκανα και περιορισμένα...

γερόντισσα Γαβριηλία

Σάββατο, Απριλίου 16, 2011

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ

Βίασε τον εαυτό σου, σαν συναντήσεις τον διπλανό σου, να τον τιμήσεις πα­ραπάνω από το μέτρο του. Φίλησε τα πόδια του και τα χέρια του, και κράτησέ τα πολλές φορές με πολλή τιμή, και βάλε τα επάνω στα μάτια σου, και παίνεψέ τον ακόμα και για κείνα που δεν έχει. Και σαν χωριστεί από σένα, πες γι' αυτόν κάθε καλό και τιμημένο, γιατί μ’ αυτά και με τέτοια τον τραβάς στο καλό και τον κάνεις να ντρέπεται από τα καλά τα λόγια που του είπες, και σπέρνεις σ’ αυτόν σπόρους της Aρετής.


Κι’ από την τέτοια συνήθεια πού συνηθίζεις τον εαυτό σου, τυπώνεται μέσα σου τύπωμα καλό, και θ’ αποκτήσεις ταπείνωση μέσα σου, και χωρίς κόπο κα­τορθώνεις τα μεγάλα. Κι όχι μονάχα αυτό, μα κι αν έχει κάποια ελαττώματα, σαν τιμηθεί από σένα, εύκολα παραδέχεται από σένα τη γιατρειά του, επειδή ντρέπεται από την τιμή πού του έδωσες.

Τούτον τον τρόπο να ‘χεις πάντα, να γλυκομιλάς και να τιμάς όλους τούς ανθρώπους, και να μην ερεθίζεις κανέναν, είτε να τον πεισμώνεις, μήτε για την πίστη του, μήτε για τα κακά τα έργα του. Φύλαγε τον εαυτό σου να μην προσβάλεις κανένα σε κάποιο πράγμα. Γιατί έχουμε στον Oυρανό κριτή, πού δεν κοιτάζει πρόσωπο...

Οσίου Ισαάκ του Σύρου





Πέμπτη, Απριλίου 07, 2011

Αλλάζοντας την κατάσταση...

Ήταν κάποτε ένας παππούς που περπατούσε σε μία παραλία με τον εγγονό του. Το αγόρι μάζευε κάθε αστερία που έβρισκε μπροστά του και τον πετούσε και πάλι στον ωκεανό.


-Αν τους άφηνα εδώ, είπε το αγόρι, θα ξεραίνονταν και θα πέθαιναν. Έτσι τους σώζω τη ζωή.

Του είπε τότε ο παππούς:

-Αυτή η παραλία όμως εκτείνεται για μίλια κι έχει εκατομμύρια αστερίες. Αυτό που κάνεις δεν μπορεί ν’ αλλάξει την κατάσταση.

Το αγόρι κοίταξε τον αστερία που κρατούσε στο χέρι του, τον πέταξε στο νερό και απάντησε:

-Γι’ αυτόν τον αστερία, την αλλάζει...

Παρασκευή, Απριλίου 01, 2011


 
Η Νύχτα υποκλίνεται σ'αυτούς
που αγρυπνώντας αφουγκράζονται
την Ψυχη τους,
 σ'αυτούς
που αντέχουν να διαβάζουν τους ίσκιους,
να αγαπούν τα όνειρα
και ν'αγκαλιάζουν την Αγάπη. Μoνάχα αυτοί
γνωρίζουν την Πηγή... οι άλλοι το ποτάμι.

H καρδιά δε μαθαίνει
παρα μέσα απο την Οδύνη.
Η αλήθεια όμως της Αγάπης
δεν προσεγγίζεται παρα μόνο
μέσα απο την καρδιά.
 
Άλλοι αγρυπνούν με λoγισμό
κι άλλοι κοιμούνται με όνειρο.
Ξημερώνει για όλους όμως και
κάθε ξημέρωμα είναι μια  ευκαιρία
να ζήσουμε τη στιγμή όπως ορίζει
το βαθύ μας θέλω κόντρα
σε εποχές, δυσκολίες και προβλέψεις..

Υπάρχουν ψυχές που αντανακλούν το Φως
ακόμα και στο σκοτάδι.
Γιατι μπορούν
να ξεχωρίζουν τη διαφορά.
Άλλο το σκότος της ψυχής 
και άλλο το σκοτάδι του πόνου.
 
 
 

 
http://www.trelogiannis.blogspot.com/

Κυριακή, Μαρτίου 27, 2011

”Συμφιλίωση με τον πόνο”

Οι άνθρωποι, παιδί μου, χωρίζονται εις αυτόν τον κόσμον εις καλούς και κακούς, εις πλουσίους και πτωχούς, εις μορφωμένους και αμορφώτους, εις ευγενείς και αγενείς, εις εξύπνους και ανοήτους. Ενώνονται όμως όλοι εις εν σημείον. Εις τον πόνον.
Διότι όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως εις την ζωήν των θα πονέσουν. Καθώς λέγει και το ρητόν: «Τέρας, ει τις ηυτύχησεν διά βίου».
Άρα λοιπόν όλοι οι άνθρωποι ζώμεν εις το βασίλειον του πόνου.
Γνωρίζομεν ότι ο πόνος είναι κάτι το προσωπικόν, που θα χρειασθεί κανείς να τον αντιμετωπίσει μόνος του. Είναι ο σταυρός του, που οφείλει να τον σηκώσει, όπως και ο Σωτήρ του κόσμου, ο Ιησούς, εσήκωσε τον Σταυρόν Του χάριν ημών.
Αναπαύου λοιπόν, παιδί μου, εις το πατρικόν χέρι, που αυτόν τον καιρόν σε χειρουργεί με τον πόνον και ηρέμησε. Δέξου ότι ο Θεός σού τον στέλλει, συμφιλιώσου μαζί του, με τον πόνον, διά να δυνηθείς να τον αντιμετωπίσεις.
Γνωρίζω πόσον δύσκολον είναι αυτό, αλλά σωτήριον, οι άγιοι έχαιρον εις την θλίψιν των, ημείς τουλάχιστον να δεχόμεθα ταύτην με υπομονήν, και ο Θεός δεν θα ξεχάσει, έστω και αυτήν την ελαχίστην προαιρετικήν υπομονήν μας εις το θέλημά Του, που εκπροσωπεί ο πόνος.
Συγκέντρωσε, παιδί μου, τας ψυχικάς δυνάμεις, όταν πονάς και προσπάθησε να εννοήσεις τον σκοπόν του πόνου, που δι’ αυτού ο Θεός σου ανοίγει τον ουρανόν. Θαρρείς πως εκείνος που αριθμεί τας τρίχας της κεφαλής δεν γνωρίζει το μέτρον του πόνου σου; Ναι, το γνωρίζει. Λοιπόν αναπαύου εμπιστευτικά εις τον ουράνιον Πατέρα μας. Μην αποκάμεις. Μαζί με τον Χριστόν μας, θα τα περάσεις όλα, καθώς θα γίνεις και κληρονόμος Του, εις την άπειρον περιουσίαν του κοινού Πατρός ημών Θεού. Αμήν.

Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης, Πατρικαί νουθεσίαι

Τετάρτη, Μαρτίου 23, 2011

Κ ύ ρ ι ε Ι η σ ο ύ Χ ρ ι σ τ έ ε λ έ η σ ο ν μ ε


Mια καλοκαιρινή νύχτα ο γέροντας Πορφύριος έδωσε σε τέσσερα πνευματικά του τέκνα μάθημα πρακτικής εξάσκησης στο ιερό έργο της προσευχής .
Αφού όλοι στράφηκαν προς την Ανατολή , με τον Γέροντα στο μέσον και κάτω από το ωχρό φως του φεγγαριού , που μεταμόρφωνε απόκοσμα όλα τα γύρω , έμψυχα και άψυχα , άρχισε το μάθημα.
«Τώρα θα κάνουμε νοερά προσευχή. Θα λέω πρώτα εγώ τα λόγια κι ύστερα θα τα επαναλαμβάνετε εσείς. Αλλά, προσέξτε, χωρίς βία και άγχος.Θα τα λέτε ήρεμα, ταπεινά , με αγάπη , με γλύκα».
Ο Γέροντας άρχισε με λεπτή και τρυφερή φωνή το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με», αργά, μία μία λέξη, χωρίς βία , σαν να είχε μπροστά του τον Χριστό και να Τον παρακαλούσε,, κάνοντας μιά μεγαλύτερη παύση στη λέξη "Χριστέ" και χρωματίζοντας παρακαλεστικά το "ελέησον με".
Κι εμείς κάθε φορά επαναλαμβάναμε την ευχή, προσπαθώντας να μιμηθούμε την στάση του, το χρώμα τής φωνής του κι αν ήταν δυνατόν, την ψυχική του διάθεση.
Κάποια στιγμή ο Γέροντας σταμάτησε να λέει μεγαλόφωνα την ευχή και συνέχισαν να την προφέρουν τα χείλη του.Κάναμε κι εμείς το ίδιο.«Έτσι μας μετέδωσε σιγά σιγά μια συγκίνηση την οποία δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια» σημείωσε ένα από τα τέσσερα τέκνα που συμμετείχαν στην άσκηση τής προσευχής.

Kωνσταντίνου «Γιαννιτσιώτη» Κοντά στο γέροντα Πορφύριο , 1995 ,σελ 48-49

Πέμπτη, Μαρτίου 10, 2011



Eπειδή η αμαρτία στο βάθος της δεν είναι παρά κακία και υπερηφάνεια, πρέπει να θεραπεύουμε κάθε αμαρτωλό με την αγαθότητα και την αγάπη.

Αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια που συχνά τη λησμονούμε.
Πράγματι, συχνά, πολύ συχνά , ενεργούμε αντίθετα προς αυτή την αλήθεια.
Προσθέτουμε κακία στην κακία , αντιθέτουμε υπερηφάνεια στην υπερηφάνεια.
Έτσι η αρρώστια μεγαλώνει εξαιτίας μας και δεν υποχωρεί.
Αντί να την θεραπεύουμε την επιδεινώνουμε.
Κύριε , ελέησε μας, απάλυνε την καρδιά μας .


Ιωάννης της Κρονστάνδης



http://misha.pblogs.gr/






Έλεγε ο γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής:


"Ο κυριότερος σκοπός του διαβόλου είναι να κτυπήσει την πίστη και έτσι να ρεζιλέψει τον άνθρωπο ως προδότη και αρνητή..."



Τρίτη, Φεβρουαρίου 15, 2011

ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ.......


Περίμενα να μου πεις δύο-τρεις λέξεις,
ευχαριστώντας με για όσα σου συνέβαιναν,
ζητώντας τη γνώμη μου για ό,τι πρόκειται να κάνεις σήμερα.

...Παρατήρησα ότι ήσουν πολύ απασχολημένος
προσπαθώντας να βρεις τα κατάλληλα ρούχα
για να πας στη δουλειά σου.

Ήλπιζα να βρεις κάποιες στιγμές να μου πεις μια καλημέρα!
Αλλά ήσουν πολύ απασχολημένος.

Για να δεις ότι είμαι κοντά σου,
έφτιαξα για σένα τον πολύχρωμο ουρανό
και το κελάηδημα των πουλιών.

Κρίμα όμως που δεν παρατήρησες ούτε τότε την Παρουσία μου.

Σε ατένιζα όταν έφευγες βιαστικός προς τη δουλειά σου
και πάλι περίμενα. . .

Υποθέτω ότι εξαιτίας της απασχόλησης σου,
δεν είχες χρόνο ούτε τότε να μου πεις δύο λόγια.

Όταν γυρνούσες από τη δουλειά
είδα τη κούραση και το στρες σου
και σου έστειλα ένα ψιλόβροχο
για να σε απαλλάξει από την πίεση της ημέρας.

Νόμιζα ότι κάνοντας σου αυτή τη χάρη θα με θυμηθείς.
Ως αντάλλαγμα όμως στενοχωρημένος, με έβρισες.

Επιθυμούσα τόσο πολύ να μου μιλήσεις.
Οπωσδήποτε η ημέρα ήταν ακόμα μεγάλη.

Άνοιξες μετά την τηλεόραση,
και όταν παρακολουθούσες την αγαπημένη σου εκπομπή,
εγώ περίμενα . . .

Έπειτα δείπνησες με τους δικούς σου
και για άλλη μια φορά δεν με θυμήθηκες.

Βλέποντας σε τόσο κουρασμένο
κατάλαβα τη σιωπή σου
και έσβησα τη λαμπρότητα του ουρανού
για να μπορείς να ξεκουραστείς,

αλλά δεν σε άφησα σε σκοτάδι πίσσα ,
άφησα ξάγρυπνα για σένα πλήθος από αστέρια.

Ήταν τόσο όμορφα, κρίμα που δεν τα παρατήρησες...
αλλά δεν πειράζει!

Μήπως πράγματι συνειδητοποίησες ότι Εγώ είμαι εδώ για σένα ;
Έχω περισσότερη υπομονή από ότι εσύ μπορείς ποτέ να φανταστείς.
Θέλω να σου το δείξω αυτό, για να το δείξεις και εσύ με τη σειρά σου στους γύρω σου.

Σ' αγαπώ τόσο πολύ ώστε θα σε ανέχομαι , όσο χρειαστεί , για να με αισθανθείς ότι είμαι δίπλα σου .

Τώρα από στιγμή σε στιγμή θα ξυπνήσεις πάλι.
Δεν Μου μένει παρά να σ' Aγαπώ και να ελπίζω
ότι τουλάχιστον σήμερα θα Μου χαρίσεις λίγο χρόνο από το χρόνο σου,
και θα μιλήσεις λίγο μαζί μου . . . "
( Πηγή : Ψήγματα Ορθοδοξίας )
 

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 14, 2011





Η σχέση με τον Χριστό είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι λαχτάρα του θείου. Ο Χριστός είναι το παν. Αυτός είναι η αγάπη μας, Αυτός ο έρωτάς μας. Είναι έρωτας αναφαίρετος η αγάπη του Χριστού. Από κει πηγάζει η χαρά.



Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Κυριακή, Φεβρουαρίου 13, 2011

Δεν έχω...


Δεν έχω λόγια Ψεύτικα μεγάλα

δεν έχω Άλλοθι φτηνά
δεν έχω άλλα Δάκρυα
δεν έχω το Δρακόχορτο
για να ξεχάσεις ότι σε πονά
δεν έχω όνειρα απατηλά μα
ούτε κι αυταπάτες
δεν προσδοκώ άλλη ερημιά
δεν εχω άλλη σκοτεινιά
ούτε σιωπές που δεν αντέχονται.
Mόνο της αλήθειας το νερό
σε τάσι ασημένιο.. μόνο αυτο
μπορώ να σου προσφέρω.
Μίζερα άδεια και συμβατικά
εγω δεν ανασαίνω.
Να φαίνεσαι αυτό που είσαι και

να είσαι αυτο που φαινεσαι
κόντρα στην εποχη των ανεμων
μέσα και έξω σου.


Αυτό θα πει υπέρβαση.




ΥΓ. Εσαεί.!!



http://trelogiannis.blogspot.com/







Τετάρτη, Φεβρουαρίου 09, 2011

Ένα Καθ' Οδόν Αχαρτογράφητο....

 
Όταν έχεις προχωρήσει
τόσο μακριά
που νομίζεις οτι δεν μπορείς πια
να κάνεις ούτε βήμα,
τότε έχεις διανύσει
μόνο τη μισή απόσταση
από αυτή που είσαι ικανός να κάνεις.

Η πραγματικότητα κάποιων ανθρώπων είναι
η μεγαλύτερη αυταπάτη.Γιατί νομίζουν ότι
ζούν.Ζωή για μένα όμως σημαίνει να βλέπεις
καθαρό το πρόσωπο σου μέσα στα μάτια
αυτών που σε αγαπούν γι'αυτό ακριβώς
που είσαι.

Τότε ούτε προπορεύονται
μα ούτε και ακολουθούν.
Είναι δίπλα σου ακριβώς.
Χωρίς υπεκφυγές,υπερβολές,
αναστολές και υποκρισίες
έτσι περπατώ εδώ και χρόνια.


Εδω και ένα χρόνο επιτέλους
απομυθοποίησα σιωπές ανθρώπους
και γεγονότα και πήρα τη ζωή μου
απο το χέρι.Ένα πολύ δυνατό της
χαστούκι πάνω στης αποκαρδίωσης
την ώρα ήταν αρκετό για να συνέλθω.
Μαζί προχωρούμε πια κερδίζοντας
και χάνοντας τι σημασία έχει;
Αρκεί που οι επιθυμίες μου δεν χωρούν
σε λίστα..όπως τις νοιώθω έτσι και τις
ζώ.Η ψυχοσωματική υγεία δεν είναι
κάτι δεδομένο.Μάχεσαι καθημερινά
για να παραμείνεις ο καλός εαυτός σου.
Ουτοπία και αυταπάτη είναι όλο αυτό
που καθημερινά μου σερβίρουν απο παντού.

Ευχαριστώ δεν θα πάρω.!!!

Μ'αρέσει το άρωμα του φρέσκου
η αλχημεία της κουζίνας του σπιτιού μου
οι ελάχιστοι εναπομείναντες αλλά αυθεντικοί φίλοι μου ,
τα σπουργίτια , τα λαμπερά αθώα παιδικά μάτια,
και οι γελαστές σοφές και φευγάτες στιγμές
που μοιράζομαι με ανθρώπους που ζούν
την αλήθεια τους με αξιοπρέπεια αντοχές και
ψυχή περίσσια.
 
 

Σάββατο, Φεβρουαρίου 05, 2011


Οι παράφορες επιθυμίες, ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετες, δεν είναι καλές και δεν βγάζουν σε καλό. Οι θεϊκές υποθέσεις προχωρούν αργά, ανεπαίσθητα, αλλά και σταθερά. Περίμενε με προσευχή και υπομονή, να δεις αν θ' ανοίξει καμιά πόρτα. Ο Κύριος θα οικονομήσει τα πράγματα με τρόπο που δεν μπορείς να προβλέψεις. Άφησε τον εαυτό σου ολοκληρωρητικά στα χέρια Του.

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Τρίτη, Φεβρουαρίου 01, 2011



"Κάθε στιγμή χρειάζεται να μαζεύουμε τα κομμάτια μας. Να ανασυγκροτούμε τον εαυτό μας. Να τον ανασταίνουμε από την λήθη, την βαρεμάρα και την απογοήτευση και να τον καταθέτουμε στην Αγάπη του Χριστού."

Νικήτας Καυκιός

Δευτέρα, Ιανουαρίου 31, 2011


"Όταν υποδύεσαι ρόλους που δεν ανήκουν στην Ψυχή σου, τότε σε καταπίνει η ζωή στον απύθμενο βυθό της, και αργότερα σε ξερνάει σε σήψη ημερών στην ερημιά της απόγνωσης, της αρρώστιας, της μοναξιάς και του θανάτου.."


http://plibyos.blogspot.com/

Κυριακή, Ιανουαρίου 23, 2011

Το Τώρα



Ένα μικρό κορίτσι με γιασεμιά στα μάτια,

συνάντησε το Όταν και το ρώτησε:
"Εσένα πια είναι η δουλειά σου;" ΅
"Εγώ", του απάντησε το όταν, "μεταθέτω συνεχώς τα πράγματα στο μέλλον,
τα μακραίνω τόσο πολύ που δεν προλαβαίνει ή ξεχνά κανείς στο τέλος
να ζήσει".
"Δεν μου αρέσεις!", είπε το κορίτσι και σκόρπισε τα φύλλα του γιασεμιού.
Λίγο παρακάτω σε ένα δρόμο γεμάτο λάσπες, είδε να περπατά σκυμμένο το Εάν.
"Εσένα πια είναι η δουλειά σου;" το ρώτησε.
"Εγώ" του λέει, "δεν σταματώ λεπτό να διηγούμαι το παρελθόν, να θυμάμαι και να κλαίω, σκορπώντας τύψεις κι ενοχές".
"Δεν μου αρέσεις", είπε το κορίτσι και κύλησε ενα δάκρυ.
Σε λίγη ώρα στο κάτω στενό του χωριού, εκεί που ανθούσαν βασιλικοί και κατνιφέδες, περνούσε το Τώρα. Δεν το ρώτησε τίποτα απολύτως, απλά το ακολούθησε τώρα και χάθηκαν στην Oμορφιά..


http://plibyos.blogspot.com/

Σάββατο, Ιανουαρίου 22, 2011

ΑΝΙΑ


Ο Dostojevsky και ο Baudelaire, γράφει ο Ευδοκίμωφ, έλεγαν ότι ο κόσμος θα χαθεί, όχι εξ αιτίας των πολέμων, αλλ' απ' αυτή την ανυπόφορη γιγαντιαία ανία, όταν από το χασμουρητό, μεγάλο όσο και ο κόσμος, θα βγει ο διάβολος.


Ο άνθρωπος αρρωσταίνει από ανία και όχι μόνο όταν δεν δουλεύει. Καμιά φορά και το αντίθετο.

Στην πραγματικότητα η ανία γεννιέται απ' τα πολλά ψέματα που έχει πει ο καθένας στον εαυτό του, απ' τις ατέλειωτες δικαιολογίες, που επιστρατεύει, για να γυαλίζει το είδωλό του. Γι' αυτό και οι πιο ανιαροί συνομιλητές είναι αυτοί που συνεχώς για κάτι δικαιολογούνται.

Από την άλλη μεριά, όσο πιο καλοστημένη είναι η εικόνα του εαυτού μας, τόσο πιο στενό και απομονωμένο το κελί της αυτοφυλάκισής μας. Η εισόρμηση της ανίας αναπόφευκτη.

Στα γερμανικά η ανία αποδίδεται με τη λέξη Langeweile, που σημαίνει κατά λέξη: «μεγάλο χρονικό διάστημα», χωρίς παρελθόν και δίχως μέλλον, που δημιουργεί απελπισία και αποστροφή, σ' ένα χρόνο κενό και ακίνητο.

Αλλά η ανία, αίσθημα διαχρονικό και πανανθρώπινο, δεν φαίνεται να προκαλείται τόσο από εξωτερικές καταστάσεις. Αυξάνει όσο ο άνθρωπος φεύγει απ' αυτό που «οφείλει» και ρίχνεται ακράτητος σ' ό,τι «επιθυμεί». Ύστερα έρχεται ο κορεσμός, η πλήξη, για να εξελιχθεί σε «άκαρπη θλίψη».

Στα πνευματικά βιβλία κι αγωνίσματα η ανία συγγενεύει με το πρώτο από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, την ακηδία. Ίσως και να γεννιέται απ' αυτή, την αφροντισιά, τη χρόνια αμέλεια, τη μακρά απροετοιμασία, την αποθάρρυνση, τη «χυδαία μελαγχολία».

Η ακηδία ναρκώνει και παροπλίζει τις δυνάμεις της ψυχής και ύστερα ξεσηκώνει εναντίον της όλα μαζί τα άλλα πάθη. Γι' αυτό απ' όλα είναι το βαρύτερο. Έπειτα ο νους σκοτίζεται, επειδή ο σκοτασμός του, όπως λέει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, προέρχεται από την οκνηρία και την ανελεημοσύνη.

Αν το καλοεξετάσουμε, οι δύο αυτές αιτίες ίσως να ευθύνονται ουσιαστικά και για την αυξανόμενη ανία του πολιτισμένου κόσμου, που τις ευνοεί.

Στον τόπο όπου ανθίζει η προσπάθεια για την προσέγγιση του θελήματος του Θεού και την προσφορά στον συνάνθρωπο, είναι δύσκολο να φυτρώσουν τα βασανιστικά ζιζάνια της ανίας. Οι εντολές για την αγάπη στο Θεό και στον άνθρωπο δεν φανερώνουν μόνο το δρόμο για να κερδίσουμε τη μέλλουσα ζωή, άλλά και για να ζήσουμε αληθινά δημιουργικά, να ευτυχήσουμε στην παρούσα, όπως περίτρανα καταφαίνεται στη ζωή των άγίων.

Τη λύση του δράματος της ανίας, που εμφανίζεται και όταν τίποτε εξωτερικό δεν την δικαιολογεί, δεν μπορούμε τελικά να την περιμένουμε απ' έξω. Από μέσα μας φωτίζουμε τα εξωτερικά πράγματα, ακόμη και τα πιο μαύρα.

Από την ψυχή μας μπορούμε να μάθουμε γιατί αξίζει ο καθένας μας να κοπιάζει, να ελπίζει, να ζει.

Ύστερα έχουμε να καταθέσουμε πρώτοι εμείς το ένα ή τα πολλά τάλαντά μας στην τράπεζα της χάριτος του Θεού και να κρατούμε τις λαμπάδες μας αναμμένες από τη φλόγα της Θείας Αγάπης.


Κυριακή, Ιανουαρίου 02, 2011

Σάββατο, Ιανουαρίου 01, 2011

Kείμενο γραμμένο από μια Ινδιάνα

"Δεν με ενδιαφέρει τι κάνεις για να ζήσεις,

θ έ λ ω να μάθω...
Τι Πράγμα στη Ζωή σε κάνει ν'ανασαίνεις,
και αν έχεις την δύναμη να ρισκάρεις
για να βρείς της καρδιάς τα ό ν ε ι ρ α.
Δεν με ενδιαφέρει πόσο χρονών είσαι.
θέλω να ξέρω
αν ακόμα μπορείς να πάρεις το ρίσκο
και να φανείς αφελής για την Α γ ά π η,
για το Ό ν ε ι ρ ο και για την περιπέτεια
του να είσαι ακόμα... ζ ω ν τ α ν ό ς.
Δεν θέλω να μάθω
ποιοί πλανήτες απειλούν την Σελήνη σου.
Θέλω να μάθω
αν ά γ γ ι ξ ε ς το κέντρο του π ό ν ο υ
κι αν έμεινες ακόμα α ν ο ι χ τ ό ς
μετά απ'τις απιστίες της Ζωής
ή αν έκλεισες ερμητικά την καρδιά σου
από φόβο μήπως ξαναπληγωθείς.
Θέλω να μάθω
αν καταφέρνεις να μ έ ν ε ι ς με τον πόνο
τον δικό μου και τον δικό σου.
Αν μπορείς να χορέψεις ανέμελα
και ν'αφήνεις την έκσταση να φτάσει
μέχρι την άκρη των δακτύλων
χωρίς ν'αντιδράσεις με σύνεση
ή να γίνεις ξαφνικά ρεαλιστής
ή να θυμηθείς τα ανθρώπινα όρια.
Δεν θέλω να μάθω
αν είναι αληθινή η ιστορία που μου διηγείσαι.
Θέλω να μάθω
αν είσαι ικανός να απογοητεύσεις τους άλλους
παραμένοντας μέσα σου α υ θ ε ντ ι κ ό ς.
Κι αν μπορείς ν'αντέξεις
την κατηγορία μιας απιστίας
χωρίς ν'α π α ρ ν η θ ε ί ς την ψυχή σου.
Θέλω να μάθω
αν είσαι π ι σ τ ό ς και άρα έ μ π ι σ τ ο ς.
Θέλω να μάθω
αν ξέρεις να β λ έ π ε ι ς την Ομορφιά,
ακόμα κι αν δεν είναι πάντα όμορφη,
αν είσαι ικανός να περνάς τη ζωή σου,
συντροφιά μόνο με τον ε α υ τ ό σου.
Θέλω να ξέρω
αν μπορείς να ζήσεις με το σπάσιμο
το δικό σου ή το δικό μου.
Δεν με ενδιαφέρει να μάθω που ζείς.
ή πόσα χρήματα έχεις,
με ενδιαφέρει αν μπορείς να ξ υ π ν ή σ ε ι ς
μετά από μια νύχτα πόνου
θλιμμένος και κομμένος στα δύο,
και να κάνεις το χ ρ έ ο ς σου για τα Π α ι δ ι ά σου.
Δεν με ενδιαφέρει
Ποιος είσαι και πώς έφτασες μέχρι εδώ.
θέλω να μάθω αν καταφέρνεις
να μ ε ί ν ε ι ς μες την φ ω τ ι ά μαζί μου
και να μην το σκάσεις.
Δεν θέλω να μάθω
τι σπούδασες με ποιόν ή πού.
Θέλω να μάθω
Τι σε κρατάει μ έ σ α σου όταν όλα σε παρατάνε.
Θέλω να μάθω
αν μπορείς να μένεις μόνος με τον ε α υ τ ό σου
κι αν π ρ ά γ μ α τ ι σ'αρέσει η π α ρ έ α
που έχεις στις άδειες σου στιγμές..."


Kείμενο γραμμένο από μια Ινδιάνα

της Tribu των Oriah από το 1890.
Μεταφρ. Lunapiena



.