ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ

Βίασε τον εαυτό σου, σαν συναντήσεις τον διπλανό σου, να τον τιμήσεις πα­ραπάνω από το μέτρο του. Φίλησε τα πόδια του και τα χέρια του, και κράτησέ τα πολλές φορές με πολλή τιμή, και βάλε τα επάνω στα μάτια σου, και παίνεψέ τον ακόμα και για κείνα που δεν έχει. Και σαν χωριστεί από σένα, πες γι' αυτόν κάθε καλό και τιμημένο, γιατί μ’ αυτά και με τέτοια τον τραβάς στο καλό και τον κάνεις να ντρέπεται από τα καλά τα λόγια που του είπες, και σπέρνεις σ’ αυτόν σπόρους της Aρετής.


Κι’ από την τέτοια συνήθεια πού συνηθίζεις τον εαυτό σου, τυπώνεται μέσα σου τύπωμα καλό, και θ’ αποκτήσεις ταπείνωση μέσα σου, και χωρίς κόπο κα­τορθώνεις τα μεγάλα. Κι όχι μονάχα αυτό, μα κι αν έχει κάποια ελαττώματα, σαν τιμηθεί από σένα, εύκολα παραδέχεται από σένα τη γιατρειά του, επειδή ντρέπεται από την τιμή πού του έδωσες.

Τούτον τον τρόπο να ‘χεις πάντα, να γλυκομιλάς και να τιμάς όλους τούς ανθρώπους, και να μην ερεθίζεις κανέναν, είτε να τον πεισμώνεις, μήτε για την πίστη του, μήτε για τα κακά τα έργα του. Φύλαγε τον εαυτό σου να μην προσβάλεις κανένα σε κάποιο πράγμα. Γιατί έχουμε στον Oυρανό κριτή, πού δεν κοιτάζει πρόσωπο...

Οσίου Ισαάκ του Σύρου

Αλλάζοντας την κατάσταση...

Ήταν κάποτε ένας παππούς που περπατούσε σε μία παραλία με τον εγγονό του. Το αγόρι μάζευε κάθε αστερία που έβρισκε μπροστά του και τον πετούσε και πάλι στον ωκεανό.


-Αν τους άφηνα εδώ, είπε το αγόρι, θα ξεραίνονταν και θα πέθαιναν. Έτσι τους σώζω τη ζωή.

Του είπε τότε ο παππούς:

-Αυτή η παραλία όμως εκτείνεται για μίλια κι έχει εκατομμύρια αστερίες. Αυτό που κάνεις δεν μπορεί ν’ αλλάξει την κατάσταση.

Το αγόρι κοίταξε τον αστερία που κρατούσε στο χέρι του, τον πέταξε στο νερό και απάντησε:

-Γι’ αυτόν τον αστερία, την αλλάζει...

 

Η Νύχτα υποκλίνεται σ'αυτούς

που αγρυπνώντας αφουγκράζονται

την Ψυχη τους,

 σ'αυτούς

που αντέχουν να διαβάζουν τους ίσκιους,

να αγαπούν τα όνειρα

και ν'αγκαλιάζουν την Αγάπη. Μoνάχα αυτοί

γνωρίζουν την Πηγή... οι άλλοι το ποτάμι.

H καρδιά δε μαθαίνει

παρα μέσα απο την Οδύνη.

Η αλήθεια όμως της Αγάπης

δεν προσεγγίζεται παρα μόνο

μέσα απο την καρδιά.

 

Άλλοι αγρυπνούν με λoγισμό

κι άλλοι κοιμούνται με όνειρο.

Ξημερώνει για όλους όμως και

κάθε ξημέρωμα είναι μια  ευκαιρία

να ζήσουμε τη στιγμή όπως ορίζει

το βαθύ μας θέλω κόντρα

σε εποχές, δυσκολίες και προβλέψεις..

Υπάρχουν ψυχές που αντανακλούν το Φως

ακόμα και στο σκοτάδι.

Γιατι μπορούν

να ξεχωρίζουν τη διαφορά.

Άλλο το σκότος της ψυχής 

και άλλο το σκοτάδι του πόνου.

 

 

 

 

http://www.trelogiannis.blogspot.com/

”Συμφιλίωση με τον πόνο”

Οι άνθρωποι, παιδί μου, χωρίζονται εις αυτόν τον κόσμον εις καλούς και κακούς, εις πλουσίους και πτωχούς, εις μορφωμένους και αμορφώτους, εις ευγενείς και αγενείς, εις εξύπνους και ανοήτους. Ενώνονται όμως όλοι εις εν σημείον. Εις τον πόνον.
Διότι όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως εις την ζωήν των θα πονέσουν. Καθώς λέγει και το ρητόν: «Τέρας, ει τις ηυτύχησεν διά βίου».
Άρα λοιπόν όλοι οι άνθρωποι ζώμεν εις το βασίλειον του πόνου.
Γνωρίζομεν ότι ο πόνος είναι κάτι το προσωπικόν, που θα χρειασθεί κανείς να τον αντιμετωπίσει μόνος του. Είναι ο σταυρός του, που οφείλει να τον σηκώσει, όπως και ο Σωτήρ του κόσμου, ο Ιησούς, εσήκωσε τον Σταυρόν Του χάριν ημών.
Αναπαύου λοιπόν, παιδί μου, εις το πατρικόν χέρι, που αυτόν τον καιρόν σε χειρουργεί με τον πόνον και ηρέμησε. Δέξου ότι ο Θεός σού τον στέλλει, συμφιλιώσου μαζί του, με τον πόνον, διά να δυνηθείς να τον αντιμετωπίσεις.
Γνωρίζω πόσον δύσκολον είναι αυτό, αλλά σωτήριον, οι άγιοι έχαιρον εις την θλίψιν των, ημείς τουλάχιστον να δεχόμεθα ταύτην με υπομονήν, και ο Θεός δεν θα ξεχάσει, έστω και αυτήν την ελαχίστην προαιρετικήν υπομονήν μας εις το θέλημά Του, που εκπροσωπεί ο πόνος.
Συγκέντρωσε, παιδί μου, τας ψυχικάς δυνάμεις, όταν πονάς και προσπάθησε να εννοήσεις τον σκοπόν του πόνου, που δι’ αυτού ο Θεός σου ανοίγει τον ουρανόν. Θαρρείς πως εκείνος που αριθμεί τας τρίχας της κεφαλής δεν γνωρίζει το μέτρον του πόνου σου; Ναι, το γνωρίζει. Λοιπόν αναπαύου εμπιστευτικά εις τον ουράνιον Πατέρα μας. Μην αποκάμεις. Μαζί με τον Χριστόν μας, θα τα περάσεις όλα, καθώς θα γίνεις και κληρονόμος Του, εις την άπειρον περιουσίαν του κοινού Πατρός ημών Θεού. Αμήν.

Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης, Πατρικαί νουθεσίαι

Κ ύ ρ ι ε Ι η σ ο ύ Χ ρ ι σ τ έ ε λ έ η σ ο ν μ ε

Mια καλοκαιρινή νύχτα ο γέροντας Πορφύριος έδωσε σε τέσσερα πνευματικά του τέκνα μάθημα πρακτικής εξάσκησης στο ιερό έργο της προσευχής .

Αφού όλοι στράφηκαν προς την Ανατολή , με τον Γέροντα στο μέσον και κάτω από το ωχρό φως του φεγγαριού , που μεταμόρφωνε απόκοσμα όλα τα γύρω , έμψυχα και άψυχα , άρχισε το μάθημα.

«Τώρα θα κάνουμε νοερά προσευχή. Θα λέω πρώτα εγώ τα λόγια κι ύστερα θα τα επαναλαμβάνετε εσείς. Αλλά, προσέξτε, χωρίς βία και άγχος.Θα τα λέτε ήρεμα, ταπεινά , με αγάπη , με γλύκα».

Ο Γέροντας άρχισε με λεπτή και τρυφερή φωνή το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με», αργά, μία μία λέξη, χωρίς βία , σαν να είχε μπροστά του τον Χριστό και να Τον παρακαλούσε,, κάνοντας μιά μεγαλύτερη παύση στη λέξη "Χριστέ" και χρωματίζοντας παρακαλεστικά το "ελέησον με".

Κι εμείς κάθε φορά επαναλαμβάναμε την ευχή, προσπαθώντας να μιμηθούμε την στάση του, το χρώμα τής φωνής του κι αν ήταν δυνατόν, την ψυχική του διάθεση.

Κάποια στιγμή ο Γέροντας σταμάτησε να λέει μεγαλόφωνα την ευχή και συνέχισαν να την προφέρουν τα χείλη του.Κάναμε κι εμείς το ίδιο.«Έτσι μας μετέδωσε σιγά σιγά μια συγκίνηση την οποία δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια» σημείωσε ένα από τα τέσσερα τέκνα που συμμετείχαν στην άσκηση τής προσευχής.

Kωνσταντίνου «Γιαννιτσιώτη» Κοντά στο γέροντα Πορφύριο , 1995 ,σελ 48-49

Eπειδή η αμαρτία στο βάθος της δεν είναι παρά κακία και υπερηφάνεια, πρέπει να θεραπεύουμε κάθε αμαρτωλό με την αγαθότητα και την αγάπη.

Αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια που συχνά τη λησμονούμε.
Πράγματι, συχνά, πολύ συχνά , ενεργούμε αντίθετα προς αυτή την αλήθεια.
Προσθέτουμε κακία στην κακία , αντιθέτουμε υπερηφάνεια στην υπερηφάνεια.
Έτσι η αρρώστια μεγαλώνει εξαιτίας μας και δεν υποχωρεί.
Αντί να την θεραπεύουμε την επιδεινώνουμε.
Κύριε , ελέησε μας, απάλυνε την καρδιά μας .


Ιωάννης της Κρονστάνδης



http://misha.pblogs.gr/

Έλεγε ο γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής:


"Ο κυριότερος σκοπός του διαβόλου είναι να κτυπήσει την πίστη και έτσι να ρεζιλέψει τον άνθρωπο ως προδότη και αρνητή..."