Δημιουργία σωστής σχέσης με το Θεό

Όποιος όμως νομίζει ότι έχει πίστη, ελπίδα, δικαιοσύνη, ουδέποτε αναγνωρίζει ότι είναι αμαρτωλός. Κι αν ακόμα πάει χίλιες φορές να εξομολογηθεί, ποτέ δε θα πάει ως αμαρτωλός. Μπορεί να βγάζει δάκρυα απ'τα μάτια του, αλλά ουδέποτε συνειδητοποιεί την πραγματική  αμαρτία του, η οποία είναι πέρα των όσων λέγει. Δηλαδή άλλο τα λόγια και άλλο η καρδιά.

Άλλος κλαψουρίζεται, λέει πόσο αμαρτωλός είναι, αλλά δε ζει αυτή την πραγματικότητα. Που κι αυτή η βίωση της πραγματικότητας είναι δώρο του Θεού. Ποιο; Αυτός ο διαλυμένος άνθρωπος, ο αποτυχημένος. Ο αδιέξοδος άνθρωπος. Γι' αυτό όταν εμείς δούμε κανέναν άνθρωπο διαλυμένο, αποτυχημένο, εξουθενωμένο λέμε: "Πω, πω... Και μεις θεωρούσαμε ότι είναι άγιος".

Όταν ο άνθρωπος δεν είναι καλά, τότε στα μάτια του Θεού είναι καλά. Όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο να στέκει στα πόδια του και λέμε "αυτός έχει μια καλή πνευματική ζωή, είναι υγιής, χαρούμενος". Ενώ όταν δούμε έναν διαλυμένο, έναν δυστυχισμένο άνθρωπο λέμε: "Αχ, αυτός δεν έχει σωστή πορεία".

Όταν ο άνθρωπος δεν είναι καλά, όταν είναι χάλια, όταν δεν μπορεί να στηριχτεί στα πόδια του, αυτός ο άνθρωπος είναι κοντά στο Θεό. Eκείνη την ώρα φτιάχνει πραγματική σχέση με το Θεό. Τότε ιερουργείται η συνάντηση με το Θεό: όταν είμαστε αδιέξοδοι, διαλυμένοι και δεν μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας. Τότε γινόμαστε γόνιμη γη για να καρποφορήσει η χάρη του Θεού: όταν ζούμε την πλήρη αποτυχία μας.

 

 

απόσπασμα από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου -Ι.Ν.Παναγίας Λαοδηγήτριας Θεσ/νίκης

'O,τι αγαπάμε γνωρίζουμε...

Οἱ ἄλλοι εἶναι ἡ κόλαση καί ὁ παράδεισός μας. Tό ἀλωνάκι πού ἀλέθεται ὁ ἐγωκεντρισμός μας. Oἱ ἄλλοι εἶναι οἱ μάρτυρες πώς ὑπάρχουμε. Ὁ καθρέφτης πού ψάχνουμε τό ποιοί εἴμαστε ἤ πώς δείχνουμε. Ἡ ἀνταλλαγή τῆς σχέσης καί μόνο μᾶς πλάθει. Ἄλλοι, πάρα πολλοί ἄλλοι εἶμαι ἐγώ καί ὅ,τι κάνω. Mέσα μου γίνεται συνωστισμός! Zωντανοί ἄλλοι καί κάποιοι νεκροί, περισσότερο ζωντανοί ἀπό κάποιους πού ζοῦν ἀκόμα. Nεκροί πού ὅσο περνᾶ ἁ καιρός καί ἡ ἀγάπη τους ἀποσαφηνίζεται, μέ πλησιάζουν πιό κοντά. Mόνο ὅ,τι ἀγαπᾶμε γνωρίζουμε, δέν ὑπάρχει ἄλλο σχολειό. Ὅλα τ’ ἄλλα, φαντασιώσεις ἐγωισμοῦ καί σκιές ὀνείρων, στιγμιαῖες. 



 (Μ. Βαμβουνάκη)

Η αληθινή Αγάπη..

Η αληθινή Aγάπη είναι συνυφασμένη με πνεύμα ταπείνωσης, θυσίας και προσφοράς. Αυτός, που αγαπά σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, θυσιάζει τις επιθυμίες του και την ανάπαυσή του χάριν αυτού που αγαπά. Η Aγάπη, που δεν είναι σύμφωνη με το θέλημα του Θεού, συνδέεται με πνεύμα εγωϊσμού. Και αυτός που έχει τέτοια «αγάπη», αντί να θυσιάζεται για τον άλλο, όλο ζητά να θυσιάζεται ο άλλος γι’ αυτόν.

Αιώνιοι Αντίπαλοι..

Αέναη και ζωοποιός η πάλη ανάμεσα στους δύο αιώνιους αντιπάλους: Απ’ τη μια, η προσωπικότητα και τα προσωπεία της, βγαλμένα απ' το χώμα, σε τραβάνε μανιασμένα προς τη γη, λυσσάνε σα σειρήνες, να ερωτευτείς και να παντρευτείς βιαστικά την ηδονή

της φθαρτότητας, τον αγιάτρευτο πόνο του εφήμερου βίου.

Κι απ' την άλλη, η ψυχή αξεδίψαστη απ' το πρόσκαιρο, αλύτρωτη από τις δεσμεύσεις ετούτης της ζωής, μάχεται να σε ξυπνήσει χωρίς να σε προσβάλει, να σε φιλήσει ερωτικά στο στόμα για να πάρεις οξυγόνο θεϊκό, για να μην ξεχάσεις τον δικό της Έρωτα...

Γεννημένη απ' τον Ουρανό, δακρύζει κάθε φορά που εσύ τρέφεις το χώμα με την βιάση των επιθυμιών σου. Φλέγεται απ' τον πόθο του Αόρατου, κάθε φορά που εσύ, μαζί με το ολόγιομο φεγγάρι, σηκώνεις τα μάτια σου ψηλά για να την κοιτάξεις.

Σε κοντοζυγώνει, και πιότερο σ' ερωτεύεται όταν σε συναντά στην απαρηγόρητη θλίψη και την πιο τρομαχτική μοναξιά σου.

"Δεν ξέρεις από τι προσπαθείς να ξεφύγεις..." σου λέει "..όταν πας να γλυτώσεις από μένα...!".

Κι εγώ, λες και με πρόκρινε αγγελιοφόρο της, σου φωνάζω «Ξύπνα!», κι ας σκίζεσαι ανάμεσα σ' αυτούς τους δύο έρωτες. Πόθησε τη Λύτρωση, κι αυτή -ποιός ξέρει!- μπορεί να σου χαριστεί...

Αν

ευαισθητοποιηθούμε μέσα μας...

θα ανταμωθούμε

και με την πολυπόθητη χαραυγή

και τα χρώματα της

θα εξαλείψουν τη θλίψη

και την πικρία..και το άρωμα

της ζωης θα ειναι

                                       δυνατότερο της ερημίας....



aeriko

Tα δυσάρεστα μπορούν να γίνουν αφορμή για να λατρέψετε τον Θεό

"Είναι μεγάλη τέχνη να τα καταφέρετε να αγιασθεί η ψυχή σας. Παντού μπορεί ν' αγιάσει κανείς. Και στην Ομόνοια μπορεί ν' αγιάσει, αν το θέλει. Στην εργασία σας, όποια και να είναι, μπορείτε να γίνετε άγιοι. Με την πραότητα, την υπομονή, την αγάπη. Να βάζετε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, με ενθουσιασμό και αγάπη, προσευχή και σιωπή. Όχι να έχετε άγχος και να σας πονάει το στήθος.

Να εργάζεσθε με εγρήγορση, απλά, απαλά, χωρίς αγωνία, με χαρά κι αγαλλίαση, με αγαθή διάθεση. Τότε έρχεται η θεία χάρις.

Όλα τα δυσάρεστα, που μένουν μέσα στην ψυχή σας και φέρνουν άγχος, μπορούν να γίνουν αφορμή για τη λατρεία του Θεού και να παύσουν να σας καταπονούν. Να έχετε εμπιστοσύνη στον Θεό.

Δεν είναι ανάγκη να προσπαθείτε και να σφίγγεσθε. Όλη σας η προσπάθεια να είναι ν' ατενίσετε το Φως, να κατακτήσετε το Φως. Έτσι, αντί να δίδεσθε στη στενοχώρια, που δεν είναι του Πνεύματος του Θεού, να δίδεσθε στη δοξολογία του Θεού.

Η στενοχώρια δείχνει ότι δεν εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στον Χριστό.

Η επικοινωνία με τον Χριστό, όταν γίνεται απλά, απαλά, χωρίς πίεση, κάνει τον διάβολο να φεύγει. Ο σατανάς δεν φεύγει με πίεση, με σφίξιμο. Απομακρύνεται με την πραότητα και την προσευχή. Υποχωρεί, όταν δει την ψυχή να τον περιφρονεί και να στρέφεται με αγάπη προς τον Χριστό. Την περιφρόνηση δεν μπορεί να τη υποφέρει, διότι είναι υπερόπτης. Όταν, όμως, πιέζεσθε, το κακό πνεύμα σας παίρνει είδηση και σας πολεμάει. Μην ασχολείσθε με τον διάβολο, ούτε να παρακαλείτε να φύγει. Όσο παρακαλείτε να φύγει, τόσο σας αγκαλιάζει. Τον διάβολο να τον περιφρονείτε. Να μην τον πολεμάτε κατά μέτωπον. Όταν πολεμάς με πείσμα κατά του διαβόλου, επιτίθεται κι εκείνος σαν τίγρης, σαν αγριόγατα. Όταν του ρίχνεις σφαίρες, αυτός σου ρίχνει χειροβομβίδα. Όταν του ρίχνεις βόμβα, σου ρίχνει πύραυλο. Μη κοιτάζετε το κακό. Να κοιτάζετε την αγκαλιά του Θεού και να πέφτετε στην αγκαλιά Του και να προχωρείτε."

Πηγη:βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ Ανθολόγιο Συμβουλών»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΗΛΕΣΙ ΑΤΤΙΚΗΣ

Μιλῶ γιατί ὑπάρχει ἕνας Oὐρανός πού μέ ἀκούει...

Μιλῶ γιατί ὑπάρχει ἕνας Oὐρανός πού μέ ἀκούει... 

 

Γ. Σαραντάρης